Friday, February 02, 2007

ေနာက္တစ္ၾကိမ္ၾကိဳးစားခြင့္

ေနာက္တစ္ၾကိမ္ၾကိဳးစားခြင့္

မည္သူမဆို အမွားတစ္ခု က်ဴးလြန္မိလ်င္ ထိုအမွားအတြက္ အျပစ္ဒဏ္ကိုခံယူရလိမ့္မည္ဟူသည့္ တင္းက်ပ္ေသာ ထံုးလမ္းစဥ္လာေအာက္မွာ ကၽြန္ေတာ္ၾကီးျပင္းခဲ့ရသည္။ အဲဒါသည္ပင္ တရားမွ်တမႈဟူေသာ အသိမ်ိဳးျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္ရပ္တည္ခဲ့ပါသည္။

၁၉၂၁ ခုႏွစ္တြင္ ဆရာ၀န္ေပါက္စဘ၀ႏွင့္ ေနာ့သမ္ဗာလင္းဆိုသည့္ အစြန္အဖ်ားေဒသတစ္ခုရွိ ေဆးရံုတစ္ရံုမွာ ကၽြန္ေတာ္က်န္းမာေရးအရာရွိအျဖစ္ တာ၀န္ယူခဲ့ရသည္။ ကၽြန္ေတာ္ေရာက္ကာစ တစ္ခုေသာ ေဆာင္းညခ်မ္းမွာ ေဆး၇ံုသုိ႕ ဆံုဆုိ႕နာေရာဂါသည္တစ္ေယာက္ ေရာက္လာသည္။ လူနာက အသက္ေျခာက္ႏွစ္အရြယ္ ေယာက်္ားေလးတစ္ဦး။ ဆံုဆို႕နာေၾကာင့္ ျဖစ္သည့္ခၽြဲေျမးက အသက္ရွဴလမ္းေၾကာင္းကို ပိတ္ဆို႕ေနသျဖင့္ ကေလးက မရွဴႏိုင္ မကယ္ႏိုင္ျဖစ္ေနသည္။ လည္ပင္းမွေန အေရးေပၚေလရွဴေပါက္ အျမန္ဆံုးေဖာက္ေပးမွသာ ကံေကာင္း ဘုန္းေကာင္း အသက္ရွင္ခ်င္ ရွင္ႏိုင္မည့္အေနအထား။

အဲသည္တုန္းက ကၽြန္ေတာ္ကလည္း အေတြ႕အၾကံဳအလြန္နည္းေသးသည့္အခ်ိန္။ အေရးေပၚ ေလရွဴေပါက္ ေဖာက္ျခင္းဆိုသည္မွာ လုပ္ရလြယ္သေလာက္ အလြန္လည္းထိေရာက္သည့္ ခြဲစိတ္မႈတစ္ခုျဖစ္သည္။ သို႕ေသာ္ ကၽြန္ေတာ္တစ္ခုမွ မလုပ္ဖူးခဲ့။

မွန္မီးအိမ္ အလင္းေရာင္ေအာက္ စစၥတာအိုၾကီးတစ္ေယာက္ႏွင့္ အလုပ္သင္စ သူနာျပဳဆရာမတစ္ေယာက္တို႕ လူနာေလးကို ခြဲစိတ္စားပြဲေပၚမွာ ေနရာခ်ၾကသည္။ လူနာေကာင္ေလးက အသက္ကို ပင္ပင္ပန္းပန္း ရွဴေနရသည္။ သူတို႕လုပ္ကိုင္ေနသည္ကို ရပ္ၾကည့္ရင္း ကၽြန္ေတာ့္လက္ဖ်ားေျခဖ်ားေတြေအးကာ ကတုန္ကယင္ျဖစ္ခ်င္လာသည္။

စိုးရြံ႕ပူပန္စြာႏွင့္ပင္ သူ႕လည္ပင္းေသးေသးေလးကို ကၽြန္ေတာ္စခြဲလိုက္သည္။ ငါ မကၽြမ္းက်င္ဘူးဆိုေသာ အသိေၾကာင့္ လက္ကမရဲ။ သို႕ေသာ္ တြန္႕ဆုတ္တြန္႕ဆုတ္လုပ္ရင္းကပင္ သည္ကေလးအသက္ကိုရေအာင္ ကယ္ဆယ္လိုစိတ္ ထက္သန္လာသည္။ ခြဲစိတ္မွေအာင္ျမင္မည္ဟူေသာ စိတ္ဓါတ္၀င္လာကာ ပုိယံုယံုရဲရဲ ျဖစ္လာသည္။

ေခၽြးစေတြ မ်က္စိထဲ၀င္ျပီး မႈန္တုန္တုန္ျဖစ္ေနသည့္ၾကားမွ မီးအိမ္အလင္းေရာင္ေအာက္မွာ ေလျပြန္ကို ထင္ထင္ရွားရွားျမင္လာရသည္။ သည္ဟာကို ခြဲဟေပးလိုက္သည္ႏွင့္ တစ္ျပိဳင္နက္ ေလငတ္ေနေသာ ေကာင္ေလးရင္ဘတ္ထဲသုိ႕ သည္အေပါက္မွေန ေလေတြတစ္ရွဴးထိုး တိုး၀င္သြားသည္။ အားကုန္ ေမာဟိုက္ေနသည့္ ခႏၶာကိုယ္ေလးမွာ စြမ္းအင္အသစ္ေတြ ျပည့္လွ်မ္းလာတာၾကည့္ျပီး ကၽြန္ေတာ့္ရင္ထဲ အၾကီးအက်ယ္ ေပါ့ပါးသြက္လက္သြားကာ ၀မ္းသာအားရထေအာ္လိုက္ခ်င္စိတ္ပင္ ေပါက္သြားသည္။ ထုိ႕ေနာက္ ေလျပြန္ေပါက္မွာ ပိုက္တစ္ခုတပ္ျပီး ျပန္ပိတ္ခ်ဳပ္လိုက္သည္။ ေရေႏြးေငြ႕ရွဴရေအာင္ ကာရံေပးထားသည့္ ခုတင္တြင္ လူနာေလးသက္ေသာင့္သက္သာရွိေနျပီးသည့္ေနာက္ ကၽြန္ေတာ့္အခန္းရွိရာသို႕ ျပန္ခဲ့သည္။ လူက ေအာင္ျမင္မႈျဖင့္ ရႊင္လန္းတက္ၾကြေနသည္။

ေလးနာရီခန္႕အၾကာ ညႏွစ္ခ်က္တီးေလာက္တြင္ အခန္းတံခါးကို အသည္းအသန္လာေခါက္သျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္ အိပ္ယာမွလန္႕ႏိုးလာသည္။ သူနာျပဳဆရာမေလး။

သူက လူနာခုတင္ေဘးမွာ ေစာင့္ရင္းအိပ္ငိုက္သြားသည္။ ႏိုးလာေတာ့ ေလျပြန္ေပါက္မွာ တပ္ထားသည့္ ပိုက္က ပိတ္ဆို႕ေနသည္။ သူေျခမကိုင္မိ လက္မကိုင္မိျဖစ္ကာ ဒေရာေသာပါး ေျပးခ်လာျခင္း ျဖစ္သည္။ “ေဒါက္တာ ေဒါက္တာ.. အျမန္လာပါ” သူ႕မ်က္ႏွာက ျဖဴေရာ္ေနသည္။ စကားေတြက အထစ္ထစ္အေငါ့ေငါ့။

စင္စစ္ သူလုပ္ရမည္က ပိုက္မွာဆုိ႕လာသည့္ ခၽြဲေျမွးကိုဖယ္ရွားပစ္ဖို႕ပဲ ျဖစ္သည္။ ဒါက သူနာျပဳတုိ႕အဖို႕ ဘာမွ မၾကီးက်ယ္မခက္ခဲသည့္ သမာရိုးက်အလုပ္တစ္ခု။ ယခု သူက လုပ္သင့္လုပ္ထိုက္တာကို မလုပ္ဘဲ မ်က္ကလူးဆန္ပ်ာ ေျပးလာေတာ့ ခြင့္မလႊတ္ႏိုင္သည့္ ဆိုးက်ိဳးရလဒ္ၾကီး တစ္ခုျဖစ္ေပၚခဲ့ျပီ။

လူနာခန္းထဲ ကၽြန္ေတာ္ေရာက္သြားသည့္အခ်ိန္တြင္ ကေလးက အသက္မရွိေတာ့။

အခ်ည္းႏွီးအလဟႆဆံုးရံႈးရေလျခင္းဟု ႏွေျမာေသာ စိတ္ ၊ လူ႕အသက္တစ္ေခ်ာင္းကို သက္သက္မဲ့ ျဖဳန္းတီးပစ္သည္ဟု ၾကိမ္းေမာင္းပစ္တင္ခ်င္စိတ္တို႕ လႊမ္းမိုးလာသည္။ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ ထူးထူးျခားျခား အမွတ္တရေအာင္ျမင္မႈတစ္ခုေပါ့ဆျပီး အေၾကာက္ၾကီးသည့္ သူနာျပဳဆရာမတစ္ဦးေၾကာင့္ ပ်က္စီးခဲ့ရေလျပီဆိုေသာ အေတြးက အစူးရွအျပင္းထန္ဆံုးျဖစ္သည္။ ကၽြန္ေတာ့္ေဒါသက အရွိန္အဟုန္ျပင္းစြာ ေတာက္ေလာင္လာသည္။ သည္ကိစၥကို ခရိုင္က်န္းမာေရးဘုတ္အဖြဲ႕သို႕ တင္မည္ ၊ သည္အမ်ိဳးသမီးကို သည္အလုပ္က ထုတ္ေစရမည္ဟု ကၽြန္ေတာ္ဆံုးျဖတ္လိုက္သည္။

ညေနဘက္တြင္ အလြန္ျပင္းထန္ေသာ အစီရင္ခံစာတစ္ေစာင္ ကၽြန္ေတာ္ေရးသည္။ စာတြင္ သူက်ဴးလြန္ခဲ့ေသာ ျပစ္ခ်က္ကို ဖိဖိစီးစီးေဖာ္ျပသည္။ ထုိ႕ေနာက္ သူ႕အား ရံုးခန္းသို႕ဆင့္ေခၚကာ အစီ၇င္ခံစာကို ေလသံျပင္းျပင္းႏွင့္ပင္ ကၽြန္ေတာ္ဖတ္ျပလိုက္သည္။

ကၽြန္ေတာ္ဖတ္ျပသမွ်ကို သနားစဖြယ္ တိတ္ဆိတ္စြာပင္ သူနားေထာင္ေနသည္။ စင္စစ္သူက ေ၀လနယ္သူ ရိုးရိုးအအတစ္ေယာက္ျဖစ္သည္။ လူကပိန္သည္။ သဏၭာန္ဟန္ပန္ကလည္း သိပ္အခ်ိဳးမက်။ အစာအာဟာရ မျပည့္၀သျဖင့္ လူကလည္း အားအင္သိပ္မရွိခ်င္။ သည္အထဲမွာ ရွက္တာရယ္ ၊ ၀မ္းနည္းတာရယ္ ေၾကာက္ရြံ႕တုန္လႈပ္တာရယ္ ေပါင္းလိုက္ေတာ့ မူးခ်င္ေမ့ခ်င္သလိုပင္ ျဖစ္ေနပံုရသည္။

သူ႕ထံမွ ဘာအေၾကာင္းျပခ်က္တစ္ခုမွ မရသည့္အခါ ကၽြန္ေတာ္ပိုေဒါသထြက္လာသည္။ တကယ္ဆိုလွ်င္ သူ႕အေနႏွင့္ အလုပ္ေတြ ဆက္တိုက္ပင္ပန္းသြားေသာေၾကာင့္ ယခုလို မေတာ္တဆျဖစ္သြားရျခင္းပါ ဘာညာစသျဖင့္ ဆင္ေျခဆင္လက္ေပးရႏိုင္သည္။ ယခုေတာ့ ဘာမွမဆို။ “မင္းဘာတစ္ခြန္းမွ မေျပာႏိုင္ေတာ့ဘူးလားကြ ၊ ေဟ” ကၽြန္ေတာ္ေဒါသႏွင့္ ေဟာက္လိုက္မိသည္။

သူကေခါင္းခါသည္။ ထို႕ေနာက္မွ ရုတ္တရက္မ၀ံ့မရဲေလသံႏွင့္ ဆိုသည္။

“ကၽြန္မကို ေနာက္တစ္ၾကိမ္ၾကိဳးစားခြင့္ေပးပါဆရာ”တဲ့။

ကၽြန္ေတာ္ရုတ္တရက္အမ္းသြားသည္။ ကၽြန္ေတာ့္ေခါင္းထဲမွာ အဲသည္စိတ္ကူးမ်ိဳး လံုး၀မရွိခဲ့။ ကၽြန္ေတာ့္ကို လႊမ္းမိုးေနခဲ့သည့္ တစ္ခုတည္းေသာ အေတြးက သူ႕အျပစ္ဒဏ္ကို သူခံရမည္ဆုိတာပဲျဖစ္သည္။ ကၽြန္ေတာ္ သူ႕ကုိစိန္းစိန္းၾကည့္ေနမိသည္။ ျပီးမွ သြားေတာ့ဟု ျပတ္ျပတ္ေတာက္ေတာက္ပင္ ေျပာလိုက္သည္။ အစီရင္ခံစာကို လက္မွတ္ေရးထိုးျပီး ရံုးတံဆိပ္ႏွိပ္လိုက္သည္။

အဲသည္ည တစ္ညလံုးကၽြန္ေတာ္ေကာင္းေကာင္းအိပ္မရ။ “ကၽြန္မကို ေနာက္တစ္ၾကိမ္ ၾကိဳးစားခြင့္ေပးပါ”ဆိုသည့္ စကားသံက ေခါင္းထဲတြင္ပဲ့တင္ေနသည္။ ကၽြန္ေတာ့္တရားစီရင္ခ်က္သည္ တကယ္တရားမွ်တေသာ စီရင္ခ်က္ဟုတ္ရဲ႕လား ၊ ကေနဦးေခတ္လူသားေတြ လက္စားေခ်စိတ္နဲ႕ တံု႕ျပန္ဒဏ္ခတ္မႈမ်ိဳးမ်ား ျဖစ္ေနမလားဟူေသာ အေတြးမ်ားက ထပ္ျပန္တလဲလဲေျခာက္လွန္႕ေႏွာင့္ယွက္ေနခဲ့သည္။

သည္အတြက္နဲ႕မ်ား အိပ္မေပ်ာ္ႏိုင္ျဖစ္ရသလားဟု ကၽြန္ေတာ့္ကိုယ္ ကၽြန္ေတာ္ေဒါသထြက္မိေသးသည္။ သို႕ေသာ္ မနက္တြင္ေတာ့ စင္ေပၚတင္ထားသည့္စာကို ကၽြန္ေတာ္ျပန္ယူကာ အစီရင္ခံစာကို ဆုတ္ျဖဲပစ္ခဲ့သည္။

သည္က လြန္ခဲ့ေသာ အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ခန္႕က အျဖစ္အပ်က္ျဖစ္သည္။ အဲသည္တုန္းက လူနာေလးတစ္ေယာက္ အသက္ဆံုးရံႈးရေအာင္ မွားယြင္းခၽြတ္ေခ်ာ္ခဲ့သည့္ သူနာျပဳဆရာမေလးသည္ ယခုအခါ ေ၀လနယ္ရွိ အၾကီးဆံုးကေလးသူငယ္ ေစာင့္ေရွာက္ေရးေဂဟာတြင္ သူနာျပဳဆရာမအုပ္ၾကီးအျဖစ္ ေအာင္ျမင္စြာ တာ၀န္ထမ္းရြက္လ်က္ရွိေနေပျပီ။ သူမကား သူနာျပဳသက္တမ္း တစ္ေလွ်ာက္လံုးပင္ မိမိအလုပ္တြင္ ကိုယ္ေရာစိတ္ပါ ႏွစ္ျမဳပ္လုပ္ကိုင္သူအျဖစ္ သူတကာ စံနမူနာယူရသူတစ္ဦးျဖစ္ခဲ့သည္။

လြန္ခဲ့ေသာအပတ္က ကၽြန္ေတာ္ဓါတ္ပံုတစ္ပံုရပါသည္။ သူနာျပဳဆရာမအုပ္ၾကီး ၀တ္စံုဆင္ျမန္းထားသည့္ သက္လတ္ပိုင္းအရြယ္အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္။ သူမအနီးမွာ ကေလးေတြ၀ိုင္းရံလ်က္။

ဓါတ္ပံုက ဗံုးခိုက်င္းတစ္ခုအတြင္းမွာ ရိုက္ထားျခင္းျဖစ္သည္။ သူမမ်က္ႏွာမွာ စိုးရိမ္ပူပန္မႈႏွင့္ ပင္ပန္းႏြမ္းနယ္မႈ အရိပ္လကၡဏာမ်ား ထင္ဟပ္ေနသည္။ သို႕ေသာ ္သူမကို ေမာ့ၾကည့္ေနၾကသည့္ ကေလးမ်ားမ်က္ႏွာမွာေတာ့ ခ်စ္ခင္စိတ္အားကိုးယံုၾကည္စိတ္ေတြ အျပည့္ႏွင့္။

ဒီစာကို လင္းဘာလို႕ေဖာ္ျပလည္းဆိုေတာ့ လူေတြက အမွားေတြအမ်ိဳးမ်ိဳး မေတာ္တဆျဖစ္ေစ ၊ တမင္တကာျဖစ္ေစ က်ဴးလြန္တတ္ၾကပါတယ္။ မိမိအမွားအတြက္ သူမ်ားရံႈ႕ခ်တာခံရမယ့္အစား မိမိကုိယ္ မွန္ကန္ေသာ လမ္းေၾကာင္းေပၚမွာ သူမ်ားက ျပန္လည္အတုယူရတဲ့ စံျပလူတစ္ဦးျဖစ္ေအာင္ ၾကိဳးစားသင့္တယ္လို႕ ထင္ျမင္ယူဆမိလို႕ပါ။ အခ်ိဳ႕လူေတြက ဟန္ေဆာင္ထားတာပဲျဖစ္ျဖစ္ ၊ ေလာဘနဲ႕ တပ္မက္မႈေၾကာင့္ အမွားလုပ္မိတာပဲျဖစ္ေစ မိမိကုိယ္မိမိ အမွားကို ျပန္လည္ျပင္ဆင္ခြင့္ ရွိပါတယ္။ ဒါကို မျပင္ဆင္ဘဲ မွန္ကန္ေသာ လမ္းေၾကာင္းေပၚကလူေတြကို လိုက္တိုက္ခိုက္ေနမယ္ဆို၇င္ေတာ့ အမွားတြင္းထဲမွာ ေသတဲ့အထိျမဳပ္ေနမွာပါ။ နအဖကေတာ့ “ေနာက္ဆုတ္မရေသာလူယုတ္မာအသင္း”ျဖစ္ေနေတာ့ သူတို႕နဲ႕ ပတ္သတ္သမွ်လူေတြကိုေတာ့ ဒါမ်ိဳးေျပာလိုစိတ္ မရွိေတာ့ပါဘူး။ သူတို႕ကေတာ့ ေသမွကၽြတ္မယ့္ လူစားမ်ိဳးေတြဆိုေတာ့ သမိုင္းတြင္မယ့္ရာဇ၀င္လူယုတ္မာစာရင္းထဲပဲ ထည့္ထားလိုက္ပါေတာ့တယ္။

3 comments:

kzy1980 said...

ဆက္ဒမ္ဟူစိန္..ႀကိဳးေပးခံရတဲ့ဗီဒီယုိကုိ...
သူတုိ႔လဲ..ၾကည့္ရမယ္..ထင္တယ္ေနာ္....

Tesla said...

Very Nice Post Nyima LLKS, Positive thought. :)

gulu said...

Very nice post.

Post a Comment

အၾကံျပဳ comment ၀င္ေရးေပးတဲ့အတြက္ လိႈက္လွဲစြာ ေက်းဇူးတင္ရွိပါတယ္ရွင္ ။ မဖြယ္မရာ စကားမ်ား ၊ ဆဲဆိုျခင္းမ်ား ၊ ေပါေၾကာင္ေၾကာင္စကားမ်ား ၊ တစ္စံုတစ္ဦး၏ ကုိယ္က်င့္တရားသိကၡာကို ထိခိုက္ေစေသာ စကားမ်ား ျဖစ္ပါက ထို comment မ်ားကို လက္ခံမည္မဟုတ္ေၾကာင္း ေလးစားစြာ အသိေပးအပ္ပါတယ္ရွင္ ။ အလည္လာေရာက္ အၾကံျပဳေရးသားျခင္းမ်ားအတြက္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ။ စာမ်ား ရွင္းလင္းစြာ ျမင္ရဖုိ႕အတြက္ Space မ်ား ထည့္ရိုက္ေပးၾကပါရွင္။