Saturday, April 21, 2007

ငါးမူးတန္းမွာရုပ္ရွင္ၾကည့္ခဲ့ေသာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း


ဒီေဆာင္းပါးကေတာ့ တကၠသိုလ္ေန၀င္း ေရးခဲ့တဲ့ အမွတ္တရဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း စာအုပ္မွ ေကာက္ႏႈတ္ေဖာ္ျပထားျခင္းပါ။

ငါးမူးတန္းမွာရုပ္ရွင္ၾကည့္ခဲ့ေသာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း

ထိုေန႕ကား ၁၉၄၆ ခု ၊ စက္တင္ဘာလ ၂၆ရက္ ၊ ၾကာသာပေတးေန႕ ျဖစ္ပါသည္။ ျဗိတိသွ်နယ္ခ်ဲ႕တို႕သည္ ျမန္မာႏိုင္ငံအား မူလပံုစံအတိင္း သူတို႕လက္ေအာက္ခံ ကၽြန္ႏိုင္ငံအျဖစ္ ဆက္ထားကာ ဆန္စပါး ၊ ကၽြန္းသစ္ ၊ ေရနံ ၊ သတၱဳစေသာ သယံဇာတပစၥည္းမ်ားကိုလည္း ဆက္လက္အျမတ္ထုတ္ေခါင္းပံုျဖတ္ရန္ ရည္ရြယ္လ်က္ စစ္ၾကီးမျပီးမီကပင္ စီမံခ်က္သေဘာ “စကၠဴျဖဴ”စာတမ္းကို ေရးဆြဲထားျပီး ျဖစ္သည္။

သို႕ရာတြင္ ဒုတိယကမာၻစစ္အျပီး ႏိုးၾကားတက္ၾကြလာေသာ ျမန္မာတိုင္းရင္းသားလူထု တစ္ရပ္လံုးက ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းေနာက္မွ တခဲနက္ေထာက္ခံအားေပးကာ လြတ္လပ္ေရးေပးရမည္ဟု ေၾကြးေၾကာ္လာေသာအခါ ထုိအခ်ိန္က ျဗိတိန္ႏိုင္ငံတြင္ အာဏာရေနေသာ ေလဘာပါတီ ေခါင္းေဆာင္မ်ားက အေျခအေနမွန္ကိုသံုးသပ္ျပီးေနာက္ ရန္ကုန္ျမိဳ႕ရွိ ျဗိတိသွ်ဘုရင္ခံအား “ေအာင္ဆန္းကို အုပ္ခ်ဳပ္ေရးအာဏာ ေပးလိုက္ေတာ့”ဟု ညႊန္ၾကားလိုက္ေတာ့သည္။

ထုိ႕ေၾကာင့္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းသည္ အစိုးရအဖြဲ႕အာဏာကို ဘုရင္ခံထံမွ လႊဲေျပာင္းရယူခဲ့ပါသည္။

ထိုေန႕ကား ၁၉၄၆ခု၊ စက္တင္ဘာလ ၂၆ရက္ေန႕ပင္တည္း။

ထုိအခ်ိန္က ျမန္မာႏိုင္ငံသည္ လြတ္လပ္ေရးမရေသး။ ျဗိတိသွ်ဘုရင္ခံအုပ္ခ်ဳပ္ေနဆဲပင္ျဖစ္ရာ အစိုးရအဖြဲ႕ ( ၀န္ၾကီးအဖြဲ႕ Cabinet )ကို ဘုရင္ခံ၏ အမႈေဆာင္ေကာင္စီဟု ေခၚသည္။

သဘာပတိက ဘုရင္ခံျဖစ္ျပီး ဗိုလ္ခ်ဳပ္က ဒုတိယသဘာပတိအမည္ျဖင့္ ၀န္ၾကီးအဖြဲ႕ကို ဦးစီးကြပ္ကဲရသည္။ သို႕ရာတြင္ ဘုရင္ခံသည္ နာမည္ခံ “သဘာပတိ”သာျဖစ္ျပီး ႏိုင္ငံျခားေရး ၊ ကာကြယ္ေရး ၊ ၀န္ၾကီးဌာနမ်ားကိုပါ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းကပင္ ကြပ္ကဲရသည္။ တစ္နည္းအားျဖင့္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းသည္ ၀န္ၾကီးခ်ဳပ္အာဏာကို ရရွိထားျပီးျဖစ္သည္။ တရား၀င္လြတ္လပ္ေရးမရေသး၍သာ ၀န္ၾကီးအဖြဲ႕ကို ဘုရင္ခံ၏ အမႈေဆာင္ေကာင္စီဟု ေခၚခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။

ထိုေန႕က အလံုလမ္း ဘုရင္ခံအိမ္ေတာ္မွ တာ၀ါလိန္းက (ယခု နတ္ေမာက္လမ္းသြယ္)ေနအိမ္သို႕ ျပန္ေရာက္ေရာက္ခ်င္း ဗိုလ္ခ်ဳပ္သည္ ကၽြန္ေတာ့္အားေခၚ၍ ႏွစ္ေယာက္ခ်င္း ညႊန္ၾကားခ်က္ ေပးပါသည္။

“ေဟ့ေကာင္ ဒီေန႕ကစျပီး ငါဟာအစိုးရအဖြဲ႕ေခါင္းေဆာင္၀န္ၾကီးျဖစ္လာျပီ ၊ မင္းကလည္း ငါ့ရဲ႕ပီေအ ( အပါးေတာ္ျမဲအတြင္း၀န္)အျဖစ္ တစ္ရက္ ႏွစ္ရက္အတြင္း ျပန္တမ္းထြက္လာလိမ့္မယ္။ အစိုးရအဖြဲ႕အေနနဲ႕ ငါတို႕မွာ အေဆာင္အေယာင္ အခြင့္အေရးေတြလည္း ရလာလိမ့္မယ္။ ငါအခုေျပာေနတာကို မင္းျမဲျမဲ မွတ္ထားစမ္း။ အာဏာရတယ္ဆိုရင္ပဲ ငါတို႕ကို ခ်ဥ္းကပ္အကူညီေတာင္းတာေတြလည္း လာလိမ့္မယ္။ ဒီေတာ့ ငါ့ရဲ႕ေဆြမ်ိဳးေတြ ငါ့မိန္းမဘက္က အမ်ိဳးေတြ ၊ ျပီးေတာ့ မင္းနဲ႕ပတ္သတ္တဲ့ အေပါင္းအသင္းေတြအားလံုး ဘယ္သူ႕ကုိမွ မတရားအခြင့္အေရးမေပးရဘူး။ သူတို႕အကူညီေတာင္းတာေတြကို လုပ္မေပးရဘူး။ မင္းတို႕ ငါတို႕ကလည္း ဘယ္သူ႕ဆီကမွ အကူအညီမယူရဘူး။ အဲဒါအိမ္မွာ အားလံုးကိုေျပာထားလိုက္။ ငါအခု ေျပာတဲ့အတိုင္း မလိုက္နာရင္ မင္းနဲ႕ငါအသိပဲ”

ဤသို႕လွ်င္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္သည္ ကၽြန္ေတာ့္အား တိက်ျပတ္သားစြာ အမိန္႕ေပးခဲ့ပါသည္။

ကၽြန္ေတာ္လည္း ဗိုလ္ခ်ဳပ္အမိန္႕ေပးသည့္အတိုင္း လိုက္နာရပါသည္။ သူ႕ဇနီးေဒၚခင္ၾကည္ကိုလည္း

“မမၾကည္ အိမ္မွာခ်က္ဖို႕ဆန္မရွိရင္ ကၽြန္ေတာ့္ကိုေျပာပါ။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ ရဲေဘာ္ေတြ ၾကံဖန္ရွာေပးပါ့မယ္။ ဆန္အိတ္ေတြ ၊ ဆီပံုးေတြနဲ႕ ေနာက္ေဖးေပါက္က အိမ္ေပၚတက္လာမယ့္ စီးပြားေရးသမားေတြကိုေတာ့ လံုး၀လက္မခံပါနဲ႕။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ကဒီအတိုင္း ကၽြန္ေတာ့္ကိုေျပာထားလို႕ပါ”ဟု တိုးတိုးတိတ္တိတ္ ေျပာခဲ့ပါသည္။

ထုိ႕ေနာက္မၾကာမီ နတ္ေမာက္မွ ဗိုလ္ခ်ဳပ္တုိ႕ႏွင့္ ေဆြမ်ိဳးေတာ္စပ္သူအခ်ိဳ႕ ရန္ကုန္ကုိေရာက္လာပါသည္။ အမွန္ေတာ့ သူတို႕သည္ အဂၤလိပ္ေခတ္က “ေအာင္ဆန္းဟာ ေထာင္ႏႈတ္ခမ္းေလွ်ာက္ေနတဲ့ ေကာင္ပဲ”ဟု ေျပာတတ္ၾကပါသည္။ ယခုအစိုးရအာဏာရလာမွ အခြင့္အေရးရလိုရျငား လာၾကျခင္းျဖစ္သည္။ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း ဗိုလ္ခ်ဳပ္အမိန္႕ေပးထားသည့္အတိုင္း ျပတ္ျပတ္သားသားေျပာလိုက္ေတာ့မွ လက္ေလွ်ာ့ျပီး ျပန္သြားၾကေတာ့သည္။

ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းသည္ အဂၤလိပ္စာ ၀ါသနာပါျပီး အထူးကၽြမ္းက်င္ေအာင္ ေလ့လာထားသကဲ့သို႕ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ စကားေျပာလွ်င္လည္း ရံဖန္ရံခါ အဂၤလိပ္လိုေျပာတတ္သည္။

၂၆-၉-၄၆ေန႕က ဘုရင္ခံအိမ္ေတာ္မွအျပန္ ကၽြန္ေတာ့္အား ညႊန္ၾကားခ်က္ေပးျပီးေနာက္

Remember that I practice what I preach! ဟုအဂၤလိ္ပ္လိုအဆံုးသတ္ခဲ့ပါသည္။

အဓိပၸာယ္ကေတာ့ “ငါဟာ ငါ့တပည့္ေတြရဲ႕ ရဲေဘာ္ေတြကို သြန္သင္သလို ငါကိုယ္တိုင္လည္း လိုက္နာတယ္ဆိုတာ မွတ္ထားပါ”ဟူ၍ပင္ျဖစ္ပါသည္။

ယင္းသို႕ ၂၆-၉-၄၆ေန႕က ဗိုလ္ခ်ဳပ္ အဂၤလိပ္ေျပာခဲ့သည္ကို ေနာက္တစ္လနီးပါးၾကာမွ ျပန္လည္သတိရေစသည့္ အေၾကာင္းကား ဤသို႕ပါတည္း။

ထုိအခ်ိန္၌ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းသည္ အတြင္း၀န္ရံုးတြင္ အစိုးရအဖြဲ႕အၾကီးအကဲအျဖစ္ ေန႕စဥ္ ရံုးထိုင္ေနျပီ ျဖစ္သည္။ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း သူ႕ရံုးခန္းကပ္လ်က္ သီးသန္႕အခန္းငယ္တစ္ခုတြင္ ထိုင္ရပါသည္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္က အလိုရွိ၍ လွ်ပ္စစ္ေခါင္းေလာင္းႏွိပ္လိုက္လွ်င္ ကၽြန္ေတာ္လည္း ေဘးေပါက္မွ သူထုိင္ရာစားပြဲဆီသို႕ သြက္လက္စြာ ၀င္သြားရပါသည္။

တစ္ေန႕ မြမ္းလြဲသံုးနာရီခန္႕တြင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္က လွမ္းေခၚသျဖင့္ ကပ်ာကယာေျပး၀င္သြားရာ

“ေဟ့ ဒီေန႕ညဘက္ ငါတို႕ခ်ိန္းထားတဲ့ အစည္းအေ၀းရွိေသးသလား။ တျခားဘာကိစၥေတြရွိသလည္း” ဟု ဗိုလ္ခ်ဳပ္က ေမးသျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္လည္း အသင့္ပါလာေသာ ဒိုင္ယာရီမွတ္တမ္းစာအုပ္ကို ၾကည့္ျပီး ျပန္ေျဖလိုက္ရပါသည္။

“အစည္းအေ၀းမရွိဘူး ဗိုလ္ခ်ဳပ္။ တျခားဘာကိစၥမွလည္း မရွိဘူး။ ဒီေန႕ညအားပါတယ္”

“ဟုတ္လား။ ဒါျဖင့္ဟန္က်တာပဲ။ ဒီေန႕ည ငါရုပ္ရွင္ၾကည့္ခ်င္တယ္ကြာ”

“ဘယ္ရံုကဇတ္ကားၾကည့္ခ်င္တာလည္း ဗိုလ္ခ်ဳပ္”

“ပေလဒီယံရံုမွာျပေနတဲ့ အဂၤလိပ္ဟာသကား ၾကည့္ခ်င္တယ္။ အပ်င္းေျပေပါ့ကြာ”

“ဒါဆိုရင္လြယ္ပါတယ္။ အဲဒီရံုက မန္ေနဂ်ာနဲ႕ ကၽြန္ေတာ္သိတယ္။ အခု ၾကိဳတင္ျပီး ဖုန္းလွမ္းဆက္ထားလိုက္မယ္”

ေျပာေျပာဆိုဆို ကၽြန္ေတာ္သည္ စားပြဲေပၚရွိ တယ္လီဖုန္း စကားေျပာခြက္ကို ေကာက္ကိုင္လိုက္စဥ္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္က ခပ္ဆတ္ဆတ္ဟန္႕တားပါသည္။

“ေဟ့ေကာင္ တယ္လီဖုန္းကိုျပန္ခ်လိုက္စမ္း”

ကၽြန္ေတာ္လည္း တယ္လီဖုန္းကို ကပ်ာကယာ ျပန္ခ်လိုက္ေတာ့မွ ဗိုလ္ခ်ဳပ္က ဆက္ေျပာပါသည္။

“ဘာလဲ။ မင္းက ရံုးမန္ေနဂ်ာကို တယ္လီဖုန္းဆက္ျပီး ေမတၱာလက္မွတ္ေတာင္းမလို႕ မဟုတ္လား။ မေတာင္းရဘူး။ ရုပ္ရွင္ၾကည့္ရင္ ပိုက္ဆံနဲ႕လက္မွတ္ ၀ယ္ၾကည့္ရမယ္။ ေမတၱာလက္မွတ္ ေတာင္းတယ္ဆိုတာ အခြင့္အေရးယူတာ တစ္မ်ိဳးပဲ။ မင္းတို႕ ငါတို႕အေနနဲ႕ ေမတၱာလက္မွတ္ေတာင္းတယ္ဆိုတာ အခြင့္အေရးယူတာ တစ္မ်ိဳးပဲ။ မင္းတို႕ ငါတို႕အေနနဲ႕ ေမတၱာလက္မွတ္ေတာင္းရင္ မန္ေနဂ်ာက လက္မွတ္ႏွစ္ေစာင္မဟုတ္ဘူး။ ဆယ္ေစာင္လည္း ေပးမွာပဲ။ မင္းက အရွည္ကိုမစဥ္းစားဘဲကိုး။ ရုပ္ရွင္ရံုပိုင္ရွင္တုိ႕ ၊ မန္ေနဂ်ာတို႕ဆိုတာ စီးပြားေရး သမားေတြကြ။ အာဏာရွိတဲ့လူဆိုရင္ မ်က္ႏွာလိုမ်က္ႏွာရလုပ္တတ္တယ္။ သူတို႕က အခြင့္အေရး တစ္ခုေပးျပီးရင္ ဆယ္ခု ျပန္ေတာင္းလိမ့္မယ္။ ဒါမ်ိဳးေတြ ငါမၾကိဳက္ဘူး။ ကဲ မင္းမွာ အခု ပိုက္ဆံ ဘယ္ေလာက္ရွိသလဲ”

ဗိုလ္ခ်ဳပ္က ေမးသျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္လည္း အက်ီအိတ္ထဲသို႕ ႏိႈက္ၾကည့္ရာ ေငြစကၠဴ က်ပ္တန္သံုးရြက္ ထြက္လာပါသည္။

“ဘယ္ေလာက္လဲကြ ၊ သံုးက်ပ္မဟုတ္လား ။ ဒါဆိုရင္ ျဖစ္တယ္။ မင္း မမၾကည္နဲ႕ ကေလးေတြက လိုက္မွာ မဟုတ္ဘူး။ ဒီေတာ့ မင္းနဲ႕ငါ ႏွစ္ေယာက္ပဲ ညေနေျခာက္နာရီခဲြပြဲမွာ ငါးမူးတန္းက လက္မွတ္၀ယ္ၾကည့္ၾကမယ္။ ငါးမူးတန္း လက္မွတ္ႏွစ္ေစာင္ဆုိေတာ့ တစ္က်ပ္ပဲကုန္မွာမို႕ မင္းမွာ ေငြႏွစ္က်ပ္ေတာင္ က်န္ဦးမယ္။ အဲဒီအတိုင္းသာ စီစဥ္ေတာ့”

ဗိုလ္ခ်ဳပ္က အဆံုးအျဖတ္ေပးလိုက္သျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္လည္း ဘာမွျပန္မေျပာသာေတာ့ပါ။

(မွတ္ခ်က္။ ၁၉၄၆ခုႏွစ္က ရုပ္ရွင္ၾကည့္ခႏႈန္းမွာ စစ္ၾကိဳေခတ္ကအတိုင္း ေရွ႕ဆံုးကတစ္မတ္ ၊ ထုိ႕ေနာက္ ငါးမူးတန္း ၊ စေတာလ္ဟုေခၚသည့္ ေအာက္ထပ္ေနာက္ဆံဳးက တစ္က်ပ္ ၊ ဒီစီဟုေခၚသည့္ အေပၚထပ္က ႏွစ္က်ပ္ျဖစ္သည္။ ေငြေၾကးစနစ္ကလည္း အိႏိၵယမွာကဲ့သို႕ပင္ က်ပ္ ပဲ ပိုင္ စနစ္ျဖစ္၍ ယခုလို ျပားတစ္ရာ ၊ တစ္က်ပ္စနစ္မရွိေသးပါ။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းသည္ ေရေက်ာ္လမ္း ၊ တို႕ဗမာအစည္းအရံုးမွာ ဆင္းရဲက်ပ္တည္းစြာ ေနခဲ့စဥ္က ရံဖန္ရံခါ အဂၤလိပ္ရုပ္ရွင္ကားမ်ား ၾကည့္တတ္သည္။ ေငြေၾကးအခက္အခဲေၾကာင့္ ရုပ္ရွင္ပိတ္ကားႏွင့္ အနီးဆံုးျဖစ္ေသာ ေစ်ူးအနည္းဆံုး တစ္မတ္တန္းက ၾကည့္ေလ့ရွိသည္။ ယခု သူ၀န္ၾကီးျဖစ္ေန၍ တစ္မတ္တန္းမွ ၾကည့္ရန္မသင့္ဟု ေတြးကာ ငါးမူးတန္း ( ရွစ္ပဲ ) တန္းမွ ၾကည့္ရန္ ဆံုးျဖတ္လိုက္ျခင္းျဖစ္သည္)

ထိုေန႕ ညေနက ပေလဒီယံရံုသို႕ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ေရာက္သြားေသာအခါ အနည္းငယ္ေနာက္က်ေနသျဖင့္ ငါးမူးတန္း၏ ေရွ႕ဆံုးတန္းမွသာ လက္မွတ္ရပါသည္။ ငါးမူးတန္း၏ ေရွ႕ဆံုးတန္းဆိုသည္မွာ တစ္မတ္တန္း၏ ေနာက္ဆံုးတန္းႏွင့္ ဘာမွ်မျခားေတာ့။ သို႕ေသာ္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္က ဘာမွမေျပာ။ ထိုင္ၾကည့္ရရင္ ျပီးတာပဲဟုဆိုကာ ခပ္တည္တည္ပင္ ၀င္ထိုင္ၾကည့္လိုက္ပါသည္။

ထိုေခတ္က ရုပ္ရွင္ျပခ်ိန္မွာ ေန႕လယ္ ၁၂နာရီခြဲ ၊ မြန္းလြဲသံုးနာရီခြဲ ၊ ညေနေျခာက္နာရီခြဲႏွင့္ ညကိုးနာရီခြဲ စုစုေပါင္း ေလးပြဲျပသည္။ ယခုလည္း တစ္ေန႕ေလးပြဲျပေနလင့္ကစား ျပခ်ိန္ခ်င္းမတူေတာ့ေခ်။

အခ်ိန္တန္၍ ရုပ္ရွင္ရံုအတြင္း ေမွာင္သြားျပီး စတင္ျပပါေလျပီ။ ေမွာင္သည္ဆိုေသာ္လည္း ေခတၱမွ်အၾကာတြင္ မ်က္စိက်င့္သားရ၍ ရံုအတြင္း ျမင့္သင့္သေလာက္ျမင္ရပါသည္။ ဤတြင္ ကၽြန္ေတာ္တို႕ေရွ႕ တစ္မတ္တန္းမွ ပရိသတ္သည္ ငါးမူးတန္းေရွ႕ဆံုးတန္းမွ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းကို သတိျပဳမိၾကေတာ့သည္။ ေန႕စဥ္လိုလို သူ၏ ဓါတ္ပံုသတင္းစာထဲ ပါေနသျဖင့္ မွတ္မိေနၾကဟန္တူသည္။ ထို႕ေၾကာင့္ တစ္မတ္တန္း ေနာက္ဆံုးမွ လူမ်ားသည္ ရုပ္ရွင္ဓါတ္ကားကို မၾကည့္ဘဲ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ကိုသာ ေနာက္ျပန္လွည့္ၾကည့္ေနၾကသည္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ကမူ ဘာကိုမွ သတိျပဳမိပံုမရဘဲ ရုပ္ရွင္ပိတ္ကားကိုသာ အာရံုစိုက္ၾကည့္ေနသည္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ဘာလုပ္ရမွန္းမသိ။ အေနရခက္ေနေတာ့သည္။

မိနစ္အနည္းငယ္ၾကာေသာအခါ ေခါင္းေဆာင္ၾကီး ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း ငါးမူးတန္းမွ ရုပ္ရွင္ၾကည့္ေနသည္ဟူေသာ သတင္းသည္ ရံုမန္ေနဂ်ာရံုးခန္းသို႕ ေရာက္သြားေတာ့သည္။

မန္ေနဂ်ာ ဦးျမဟန္ဆိုသူ (ယခုကြယ္လြန္)မွာ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ခင္မင္ရင္းႏွီးသျဖင့္ ခ်က္ခ်င္းေအာက္ထပ္သို႕ ေျပးဆင္းလာျပီး ရံု၀န္ထမ္းတစ္ဦးအား ကၽြန္ေတာ့္ကို အျပင္ဘက္ စၾကၤသို႕ေခတၱထြက္ခဲ့ရန္ ေခၚခိုင္းျပီး အျပစ္တင္ပါေလေတာ့သည္။

“ဘယ္လိုလုပ္လိုက္တာလဲ သူငယ္ခ်င္း ၊ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ရုပ္ရွင္ၾကည့္မယ္ဆိုရင္ ေစာေစာက ငါ့ဆီၾကိဳတင္ဖုန္းဆက္လိုက္ေရာေပါ့။ ဘာေၾကာင့္ မဆက္တာလဲ”

“ေအးငါလည္း မင္းဆီဆက္မလို႕ပါပဲ။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္က မဆက္ရဘူးလို႕ ငါ့ကိုေဟာက္တယ္။ ေမတၱာလက္မွတ္ ေတာင္းျပီး ရုပ္ရွင္ၾကည့္တာဟာ အခြင့္အေရးတစ္မ်ိဳးယူတာပဲတဲ့။ ေနာင္တစ္ခ်ိန္က်၇င္ မင္းတို႕လို စီးပြားေရးသမားေတြက မတရားအခြင့္အေရးေတြ ေတာင္းလာလိမ့္မယ္တဲ့။ ဒါေၾကာင့္ ငါ့မွာရွိတဲ့ ပိုက္ဆံသံုးက်ပ္ထဲက တစ္က်ပ္ပဲကုန္ေအာင္ ငါးမူးတန္းက ၀င္ၾကည့္ၾကတာပဲကြ”

“ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေျပာတာ မွန္သင့္သေလာက္ မွန္ပါတယ္။ စီးပြားေရးသမားဆိုတာေတာ့ အၾကံအဖန္လုပ္ဖို႕ ၊ မတရား အခြင့္အေရးေတာင္းဖို႕ အျမဲအကြက္ေခ်ာင္းေနတာပဲ။ ဒါေပမယ့္ကြာ မင္းဆရာဗိုလ္ခ်ဳပ္ကို သြားေျပာစမ္းပါ။ ငါက အင္းယားေဟာလ္ေရွ႕မွာေနတဲ့ ရန္ကုန္ရုပ္ရွင္ကုမၸဏီပိုင္ရွင္ ေဒၚမမရဲ႕သား ျမဟန္ ၊ ဒီရံုကိုလည္း ငါတို႕ပဲ ပိုင္တယ္။ ငါတို႕အလုပ္က ရုပ္ရွင္ရံုနဲ႕ပဲ ပတ္သတ္ေတာ့ သြင္းကုန္ လိုင္စင္ေတာင္းတာမ်ိဳးတို႕ ဘာအခြင့္အေရးမွ ယူဖို႕လည္း မလိုဘူး။ အခုလို အဂၤလိပ္ကားမ်ိဳးဆိုတာကလည္း ရံုမျပည့္ဘဲ အေပၚထပ္သီးသန္႕တန္းမွာ ေနရာေတြ အမ်ားၾကီးလြတ္ေနတယ္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္လို ႏိုင္ငံေခါင္းေဆာင္ၾကီးအေနနဲ႕ ငါးမူးတန္းေရွ႕ဆံုးမွာ ထိုင္ၾကည့္ေနတာ မသင့္ေတာ္တဲ့အျပင္ လံုျခံဳေရးရႈေထာင့္က ၾကည့္ရင္လည္း လံုး၀မေကာင္းပါဘူး။ ဒီေတာ့ ဘာအခြင့္အေရးမွ မေတာင္းပါဘူးဆိုတဲ့ အာမခံခ်က္လည္း ေပးပါမယ္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ကို အေပၚထပ္ ဒီစီတန္းမွ တက္ၾကည့္ဖို႕ သြားေျပာေပးစမ္းပါ သူငယ္ခ်င္း”

မန္ေနဂ်ာ ဦးျမဟန္က အတင္းေျပာသျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္လည္း ရံုထဲျပန္၀င္ကာ ပိတ္ကားေပၚမွ ဟာသကြက္မ်ားကို ၾကည့္ျပီး သေဘာက်ေနကာ ရယ္ေမာေနသူ ဗိုလ္ခ်ဳပ္၏လက္ေမာင္းကို အသာဆြဲလိုက္ပါသည္။

“ေဟ့ေကာင္ ဘာလဲကြ ၊ ရုပ္ရွင္ၾကည့္ေကာင္းေနတုန္း ဘာျဖစ္ျပန္ပလဲ”

ဗိုလ္ခ်ဳပ္က စိတ္တိုဟန္ျဖင့္ ကၽြန္ေတာ့္အား ေငါက္ရာ ကၽြန္ေတာ္လည္း မန္ေနဂ်ာ ဦးျမဟန္ေျပာသည့္အတိုင္း ခပ္တိုးတိုးရွင္းျပလိုက္ရပါသည္။

ဗိုလ္ခ်ဳပ္သည္ ရုတ္တရက္ ဘာမွျပန္မေျပာေသးဘဲ ေခတၱမွ် ပိတ္ကားေပၚမွ ရုပ္ရွင္ကိုသာ ဆက္ၾကည့္ရင္း စဥ္းစားေနဟန္တူပါသည္။ မန္ေနဂ်ာဦးျမဟန္၏မိခင္ ေဒၚမမကို လူခ်င္းမရင္းႏွီးေသာ္လည္း သူသိေနသည္။ ထုိ႕ျပင္ ၁၉၃၆ခုႏွစ္ တကၠသိုလ္သပိတ္အေရးေတာ္ပံုတုန္းက ေက်ာင္းသားမ်ားအား သြယ္၀ိုက္၍ ကူညီခဲ့ေၾကာင္းကုိလည္း သိထားသည္။ ယခု မန္ေနဂ်ာ ဦးျမဟန္က ဘာအခြင့္အေရးမွ မေတာင္းပါဘူးဟု အာမခံခ်က္ေပးထားပါတယ္ဟူေသာ စကားကို သေဘာက်သြားဟန္ျဖင့္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္သည္ ထုိင္ရာမွ ထလိုက္သည္။

“ေဟ့ေကာင္ အေပၚတက္မယ္ဆိုရင္လည္း ျမန္ျမန္တက္ကြာ ၊ မင္းက ေရွ႕ကသြား ၊ အခ်ိိန္ၾကာေနရင္ ရုပ္ရွင္ဇတ္လမ္း ဇတ္ကြက္ေတြ လြတ္ကုန္ပါဦးမယ္”

သူေျပာသည့္အတိုင္း ကၽြန္ေတာ္လည္း ခပ္သြက္သြက္ေလွ်ာက္ထြက္ကာ ဦးျမဟန္လႊတ္ထားေသာ ရံု၀န္ထမ္း လူငယ္တစ္ဦးႏွင့္အတူ ဒီစီေခၚ အေပၚထပ္ ႏွစ္က်ပ္တန္းသို႕ တက္ၾကည့္ၾကပါသည္။

ရုပ္ရွင္ျပီး၍ အျပန္တြင္ ကားေပၚ၍ဗိုလ္ခ်ဳပ္က

“မင္းသိတဲ့အတိုင္း ငါတုိ႕ကရုပ္ရွင္ကို ေမတၱာလက္မွတ္ေတာင္းျပီး အလကားၾကည့္တာ မဟုတ္ဘူး။ ငါးမူးတန္းက လက္မွတ္ႏွစ္ေစာင္၀ယ္ၾကည့္တယ္။ ေနာက္မွ မင္းသူငယ္ခ်င္းမန္ေနဂ်ာက အတင္းလာေခၚျပီး အေပၚထပ္ တက္ၾကည့္ဖို႕ေခၚေတာ့ သူ႕အေမၾကီးကိုလည္း အားနာလို႕ တက္ၾကည့္ခဲ့တာပဲ”ဟု ေျပာခဲ့ပါေသးသည္။

ဤသို႕ေျပာေနစဥ္ ကၽြန္ေတာ္သည္ ၂၆-၉-၄၆ ေန႕က ဗိုလ္ခ်ဳပ္ကိုယ္တိုင္က

“ေဟ့ ငါ့တပည့္ရဲေဘာ္ေတြကိုေျပာသလို ငါကုိယ္တိုင္လုပ္တာကြ”ဟု အဂၤလိပ္ဘာသာျဖင့္ ေျပာဆိုခဲ့ပံုကုိ ျပန္လည္သတိရၾကားေယာင္ေနမိပါသတည္း။

11 comments:

Anonymous said...

မွတ္သားဖြယ္စာေတြကို တင္ေပးတဲ့အတြက္ ေက်းဇူးတင္တယ္ညီမေလး

ကလိုေစးထူး said...

ညီမလင္းလက္..။ ဒီစာကို ပဒုမၼာ ဖုိရမ္က ဗိုလ္ခ်ဳပ္အေၾကာင္း စုစည္းေဖာ္ျပေနတဲ့ ေတာ့ပစ္ တခုေအာက္မွာ ကူးယူေဖာ္ျပခ်င္တယ္။ ညီမရဲ့ ဘေလာ့ခ္လင့္ခ္ ကိုပါ ထည့္ေပးလိုက္မယ္။ ရမလား။ အကို ဒီကို ထပ္မလာျဖစ္ရင္ မသိမွာစိုးလို႔ ညီမသေဘာထားကို အကို႔စီေဘာက္စ္မွာ ျဖစ္ျဖစ္ လာေျပာေပးပါ။ ညီမ အခ်ိန္အားရင္ေပါ့။ :)

အကိုသံလြင္

Anonymous said...

copy cat...
ဘာလို့ ဘယ္က ကူးခ်လာသလည္းဆိုတာမေၿပာထားတာလည္း

sisain said...

လင္းလက္-ေရ
လိုက္နာက်င့္သံုးအပ္တဲ့စကားေတြကို လက္ဆင့္ကမ္းတဲ့အတြက္ (ကိုယ္တိုင္အတြက္ေရာ) အမ်ားအတြက္ပါ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။

အေပၚက ကိုအမည္မေဖာ္လိုသူက စာဖတ္ရွန္းသြားတယ္ထင္တယ္-
တကၠသိုလ္ေန၀င္း ရဲ့ အမွတ္တရဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းစာအုပ္ ပါလို႔ အေသအခ်ာေျပာထားပါတယ္ဗ်ာ။

LIN LET KYAL SIN said...

အားလံုးကိုေက်းဇူးတင္ပါတယ္ .. အကုိသံလြင္ကို ညီမခြင့္ျပဳျပီးသားေနာ္ .. အကိုစစ္အိမ္ ေက်းဇူးပါအကို ...

အမည္မေဖာ္ထားတဲ့ ကိုယ္ေတာ္ေခ်ာ ၊ က်မကို အျပစ္ေျပာခ်င္စိတ္သာရွိေနျပီး ဘာေတြေရးထားလည္း မဖတ္တာေလာက္ သနတာ မရွိဘူးေနာ္ .. ဒီေဆာင္းပါးက ဘယ္က ေဖာ္ျပထားတာလည္းဆိုတာကို ျပဴးေနေအာင္ ေရးထားတယ္ .. ကန္းေနလား .. ျမင္ေအာင္ၾကည့္ေနာ္ ... ေနာက္ဆံဳ းမေဖာ္ျပထားရင္ေတာင္ ဒီေဆာင္းပါးကို ဖတ္ျပီး ေက်းဇူးပဲတင္သင့္တယ္ .... မေက်နပ္ရင္ လာမဖတ္နဲ႕ .. မဖတ္မေနရ မသတ္မွတ္ထားဘူး ..... ပါစင္နယ္အရၾကည့္မရတာနဲ႕ လာမတိုက္ခိုက္နဲ႕ ... သတၱိရွိရင္ နာမည္အမွန္နဲ႕လာေျပာပါလား .. ခ်ံဳပုတ္ထဲက လက္သီးလာမဆုပ္ျပနဲ႕ .. ရြံတယ္..

Anonymous said...

လင္းလက္ေရ
ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းရဲ႔ ဒီစာပိုဒ္ေလးျပန္ဖတ္ရတာ..
ဗိုလ္ခ်ဳပ္ကိုတကယ္ပဲ ေအာက္ေမ႔သတိရမိပါတယ္။
ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ေနာ္...လင္း

LIN LET KYAL SIN said...

လင္းလက္ေရ
ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းရဲ႔ ဒီစာပိုဒ္ေလးျပန္ဖတ္ရတာ..
ဗိုလ္ခ်ဳပ္ကိုတကယ္ပဲ ေအာက္ေမ႔သတိရမိပါတယ္။
ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ေနာ္...လင္း ..

ဟုတ္ကဲ့ရွင့္ .. ဆက္လက္ေဖာ္ျပသြားမွာပါ .. အခုကြန္မန္႕ေပးတာ story လားဟင္ .. ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ေနာ္..

Anonymous said...

လင္းလက္က ေတာ္ေတာ္ အပိုေျပာတတ္တယ္ေနာ္

Anonymous said...

လင္းလက္က ေတာ္ေတာ္ အပိုေျပာတတ္တယ္ေနာ္

umani said...

ေက်းဇူးတင္စရာပါပဲ။ တကယ့္ကို ၿပီးၿပည့္စံုတဲ့ ေခါင္းေဆာင္ေကာင္းတစ္ေယာက္
ရဲ႕ အရည္အေသြးကို ေဖာ္ျပေပးတဲ့အတြက္ပါ။ ဖတ္သင့္တဲ့လူေတြ တကယ့္ကို ဖတ္သင့္တဲ့လူေတြလဲ ဖတ္မိပါေစလု႔ိ ဆုေတာင္းေပးပါရဲ႕။ ဦးညႊတ္ပါတယ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္။

အလင္းေရာင္ said...

ေက်းဇူးတင္ပါတယ္
ေခါင္းေဆာင္ေကာင္းတို.ရဲ.စိတ္ဓါတ္ကို ဖတ္ခြင့္ရလို.ေလ

Post a Comment

အၾကံျပဳ comment ၀င္ေရးေပးတဲ့အတြက္ လိႈက္လွဲစြာ ေက်းဇူးတင္ရွိပါတယ္ရွင္ ။ မဖြယ္မရာ စကားမ်ား ၊ ဆဲဆိုျခင္းမ်ား ၊ ေပါေၾကာင္ေၾကာင္စကားမ်ား ၊ တစ္စံုတစ္ဦး၏ ကုိယ္က်င့္တရားသိကၡာကို ထိခိုက္ေစေသာ စကားမ်ား ျဖစ္ပါက ထို comment မ်ားကို လက္ခံမည္မဟုတ္ေၾကာင္း ေလးစားစြာ အသိေပးအပ္ပါတယ္ရွင္ ။ အလည္လာေရာက္ အၾကံျပဳေရးသားျခင္းမ်ားအတြက္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ။ စာမ်ား ရွင္းလင္းစြာ ျမင္ရဖုိ႕အတြက္ Space မ်ား ထည့္ရိုက္ေပးၾကပါရွင္။